น้องสาวบอกว่า
พยายามเขียนบันทึกประจำวัน
เวลาที่ฉันอ่านที่น้องเขียน
บางครั้งก็นึกอยากเขียนอะไรขึ้นมาบ้าง
แต่ปีนี้เป็นอีกปีที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่
จนฉันไม่กล้าเขียน ไม่กล้าพูดอะไร
เกรงว่าจะพูดหรือเขียนในสิ่งที่ไม่ดีออกมา
รู้สึกว่าตัวเองอดทนต่อความผิดหวังได้มาก หากเม้มปากเอาไว้
และแทนที่จะตื่นขึ้นมาอย่างมีความหวัง ก็ตื่นขึ้นมาเฉย ๆ
เพื่อหลีกเลี่ยงความสิ้นหวังวันต่อวัน
กระนั้น ฉันก็ยังหวังว่า ปีหน้าทุกอย่างจะดีขึ้น
แต่ที่ทำให้ขำก็คือ
แม้แต่น้องชายฉันยังปลอบว่า
เอาน่า ปีหน้าทุกอย่างอาจจะดีขึ้น
สวัสดีธันวาคม...
อีกไม่กี่วันก็จะ "ปีหน้า" แล้ว
...
...
...ใช่ไหม :P
