วันจันทร์ที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2557

...






บางทีก็เหนื่อย ๆ กับชีวิต
และอยากตั้งสเตตัสเวิ่นเว้อบ้าง
แต่ก็ไม่มีประโยชน์อะไร
ต่อให้ประกาศให้คนทั้งโลกรับรู้
ก็ไม่ได้ช่วยให้คน ๆ เดียวที่เราต้องการให้รู้
ตระหนักอะไรขึ้นมาได้
...
มันไม่ใช่เรื่องของการกล้าพูดหรือไม่กล้าพูด
มันไม่ใช่เรื่องของการไม่รู้ปัญหาหรือไม่แก้ปัญหา
แต่มันดำเนินไปถึงจุดที่ว่า
พูดไปก็ไร้ประโยชน์
การนิ่งเฉยคือการแก้ปัญหาที่ดีที่สุดไปแล้ว
...
ฉันพยายามปรับจิตใจให้เข้ากับสถานการณ์
และพบว่ามันถูกทำลายลงครั้งแล้วครั้งเล่า
ถูกทำลายจนน่าแปลกใจว่า
คุณกล้าทำลายชีวิตเราได้อย่างไร
ทำลายมันครั้งแล้วครั้งเล่า
ตลอดสิบกว่าปีนี้
...

เมื่อไหร่คุณจะหยุดเรื่องราวทั้งหมดนี้ลงเสียที










วันศุกร์ที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2557

ควันหลงละคร



มันเริ่มจาก...
ฉันโพสต์เพลง สบตา ของ แอนเดรีย ใน FB
แล้วเพลงนี้ก็มี The Voice นำไปร้อง

ตอนช่วงพักละคร อย่าลืมฉัน
ฉันก็เลยคิดถึงพี่ก้องกับ The Voice
แล้วก็คิดถึงเพลงนี้...
แล้วจากนั้นฉันก็... คิดถึงเธอ


อยากบอกว่า
ฉันคิดถึงเธอเสมอ เมื่อฟังเพลงนี้
คิดถึงทั้งน้ำตาที่เปื้อนรอยยิ้ม :‘)





วันพฤหัสบดีที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2557

Disappointment is inevitable.




我以为我够坚强,
却一天天地失望。



ฉันคิดว่าฉันเข้มแข็งพอ...
...แต่นับวันกลับยิ่งรู้สึกผิดหวังและเสียใจ





วันพฤหัสบดีที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2557

...




ฉันทำให้เธอเป็นผู้ชายในแบบที่ฉันต้องการ
แต่เธอกลับทำให้ฉันเป็นผู้หญิงในแบบที่เธอไม่ต้องการ






วันศุกร์ที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2557

...



อย่าทำให้ฉันรู้สึกอยากเป็น "คนอื่น"
เพียงเพื่อจะได้ฟังคำพูดดี ๆ จาก "คนที่รัก"








วันจันทร์ที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2557

กลับคำเสีย

ไม่ได้ฟังตั้งหลายปีแล้ว
คาดไม่ถึงว่ามันจะยังเป็นเพลงที่เรียกน้ำตาได้ T_T
เสียใจกับทุกความรักที่เข้ากับเพลงนี้นะคะ